Karanlık Köşedeki Mucize

Kocam, “ucuz” elbisemden utandığı için beni partide gizlemeye çalıştı… Ama milyarder patronu boynumdaki kolyeyi tanıyıp önümde diz çöktüğünde ve otuz yıllık sırrı açığa çıkardığında, kocamın kariyeri yerle bir oldu.

Kaan’ın karısına balo salonunun en karanlık köşesinde saklanmasını söylediği o gece, Dilek salondaki en sade elbiseyi giyiyordu.

Düz, koyu lacivert bir elbiseydi; ne bir tasarımcı etiketi ne pahalı bir dikiş işçiliği ne de avizelerin altında parıldayan kadınlarla yarışma çabası vardı. Etek ucuna yakın bir yerde, o öğleden sonra mutfak masasında kendi elleriyle diktiği küçücük bir yama duruyordu. Elbise, muhtemelen galadaki çoğu kadının tek bir çift ayakkabıya harcadığı paradan çok daha ucuza mal olmuştu.

Ama temizdi. Özenle ütülenmişti. ve Dilek için çok şey ifade ediyordu. Bu elbise ona, otuz yıl önce yapayalnız bulunan o yetim küçük kızı kimse istemediğinde yanına alıp büyüten, Seyhan’ın o eski ve fedakar dulu Gülten Teyze’yi hatırlatıyordu. Gülten Teyze küçücük bir seyyar arabada sıkma, börek ve sıcak çay satarak geçinirdi; ama her nasılsa Dilek’e her zaman sevildiğini hissettirmeyi başarırdı.

Şehir merkezindeki tarihi Divan Oteli’nin önünde Kaan, siyah lüks arabasının anahtarlarını valeye fırlattı ve Dilek’e utanç dolu bir bakış attı.

Altın saatini düzelterek, “Lütfen Dilek,” diye mırıldandı. “Bu gece çok önemli. Yönetim kurulu burada. Yatırımcılar burada. Milletvekilleri, CEO’lar… Ve patronum.”

“Biliyorum,” dedi Dilek kısık bir sesle. “Bu yüzden geldim. Seni desteklemek istedim.”

Kaan keyifsizce güldü. “Anlamıyorsun. O elbise…” Sesini iyice alçalttı. “Daha çok catering ekibinde çalışan görevlilere benziyorsun.”

Bu sözler yüzüne bir tokat gibi çarptı. Ona kendini değersiz ve küçük hissettirdiği ilk an bu değildi. İlk tanıştıklarında Dilek, Seyhan’da gidecek hiçbir yeri olmayan hastalara yardım eden ve evrak işlerine bakan kâr amacı gütmeyen küçük bir mahalle kliniğinde çalışıyordu. Kaan ise bir sosyal sorumluluk ve bağış etkinliği için oraya gelmişti; karizmatik, kibar ve son derece ilgiliydi. O zamanlar Dilek’e onun dürüstlüğüne ve doğallığına hayran olduğunu söylemişti. Zengin kadınların kendisini yorduğunu, onun bu sadeliğini çok sevdiğini belirtmişti.

Dilek ona inanmıştı. Ama düğünden sonra bu hayranlık, sürekli bir kusur bulma ve düzeltme çabasına dönüştü. “Yemekte daha az konuş.” “Çocukluğundan bahsetme.” “O şiven insanları rahatsız ediyor.”

Ve şimdi, balo salonunun altın sarısı ışıkları altında, ona şu ana kadarki en aşağılayıcı emrini veriyordu: “Mutfağın ya da tuvaletlerin yakınında dur,” diye fısıldadı sertçe. “Bu gece sakın kendini karım olarak tanıtma. Eğer biri sorarsa, etkinlik için çalıştığını söyle.”

Dilek donakaldı. Boynunda, yarım güneş şeklinde eski bir gümüş kolye asılıydı. Ne zaman utansa ya da korksa, farkında olmadan eli hep o kolyeye giderdi. Gülten Teyze bu kolyeyi ona ölmeden önce vermişti.

“Otuz yıl önce korkunç bir yangından sonra bulunmuştun,” diye fısıldamıştı Gülten Teyze bir keresinde hastane yatağından. “Köprücük kemiğinin yakınında bir yanık izi vardı… Ve o minicik elinde bu kolyeyi sımsıkı tutuyordun.”

O kolye ve o yanık izi, Dilek’in nereden geldiğine dair sahip olduğu yegane ipuçlarıydı.

Hikayenin devamı okumak için diğer sayfaya gecebilirisniz.