Kocam ve Üç Oğlum Bir Fırtınada Kayboldu – 5 Yıl Sonra, En Küçük Kızım Gecenin Bir Yarısı Elime Bir Not Tutuşturup Şöyle Dedi: “Anne, O Gün Gerçekte Ne Olduğunu Biliyorum”

Selim ile sekiz çocuğumuz vardı; beş kız ve üç oğlan. Evimiz her zaman gürültü, karmaşa ve hayat doluydu. Yorucuydu ama her saniyesine bayılıyordum.

Oğullarımız büyüdüğünde, Selim onları dedesinden miras kalan orman içindeki ıssız bir bağ evine, özel “baba-oğul” gezilerine götürmeye başladı. Bu onların geleneği haline gelmişti.

Beş yıl önce, o hafta sonu gezilerinden birine çıkarlarken kapının önünde durmuş, arkalarından el sallamıştım. Onları son kez gördüğümü bilmiyordum.

O günün ilerleyen saatlerinde mutfak tezgahının başında durmuş yağmuru izlerken, bahçeye bir polis aracının girdiğini gördüm. İlk başta pek üstünde durmadım; arkadaşımız Cihan polisti ve bazen uğrardı.

Ancak kapıyı açıp yüzünü gördüğüm an, bir şeylerin feci şekilde ters gittiğini anladım.

Gözleri kan çanağına dönmüştü. “Çok üzgünüm Leyla,” dedi. “Bir kaza oldu.”

Ne demek istediğini anlayamadım; ta ki ellerimi tutup dünyamı yerle bir eden o gerçeği söyleyene kadar.

Selim’in arazi aracı fırtına sırasında uçurumdan yuvarlanmış ve takla atmıştı. Kurtulan olmamıştı.

“Hayır,” diye fısıldadım. “O yolu bilir. Her zaman hava durumuna bakar.”

Cihan acı içinde başını salladı. “Biliyorum.”

Aklım almıyordu. Selim gerçekten böyle bir hata yapmış olabilir miydi?

Asla bir cevap bulamayacaktım.

Cenaze töreni bir hayal meti gibi geçti. Kızlarım bana sarıldı, gözyaşları kuruyana kadar ağladılar. Tüm bu süreç boyunca Cihan hep yanımızdaydı; soruşturmayı yürüttü, raporları açıkladı ve kızlarım için ayakta kalmama yardım etti.Devamın okumak için diğer sayfaya gecebilriisniz